“ฉันไม่เชื่อ สายตาของนายมันบอกว่านายกำลังโกหกฉัน” พูดจบแจบอมก็ประครองใบหน้าอีกฝ่ายให้หันมาประกบริมฝีปาก ละเลียดจูบเบาบางไม่มีการรุกล้ำทว่ากลับนุ่มละมุน และเต็มไปด้วยความคิดถึงปนโหยหาที่ส่งผ่านมายังรสจูบ จินยองถลึงตามองอย่างตกใจไม่คิดว่าแจบอมจะกล้าทำแบบนี้
“อย่าพูดเหมือนว่านายไม่สนใจฉัน ไม่ห่วงใยฉันได้ไหม” แจบอมผละออกเล็กน้อยก่อนจะบรรจงกดริมฝีปากลงไปใหม่ เรียวลิ้นร้อนสอดเข้าไปเก็บเกี่ยวความหอมหวานจากริมฝีปากของอีกฝ่ายทันที จินยองหลับตาแน่นไม่กล้าขยับลิ้นตอบรับสัมผัสของอีกฝ่าย เป็นแจบอมที่เกี่ยวกระหวัดลิ้นเล็กนั้น ดูดดึงกลีบปากอิ่มเบาๆพลางชักนำจังหวะการจูบ
รสชาติหวานปนขมของไวน์แดงถูกส่งผ่านมายังลิ้นหนาที่แสนจะชำนาน จนคนตัวเล็กสัมผัสได้ถึงความแสบร้อนของแอลกอฮอล์จากไวน์ที่ยังเจือจางอยู่บางๆ แต่มันก็มากพอที่ทำให้สติของจินยองหลุดหายไปราวกับโดนแช่แข็ง รู้สึกตัวอีกทีก็เมื่อแผ่นหลังได้สัมผัสกับเตียงนอนที่ทาบทับมาด้วยร่างสูงโปร่งของอีกฝ่าย
“หยุดอิมแจบอม ฉันไม่อยากทำแบบนี้”นิ้วเรียวยาวของแจบอมแตะลงบนริมฝีปากอีกฝ่ายเป็นเชิงห้ามให้หยุดพูด
“แค่ตอนนี้ ขอแค่ตอนนี้ที่มีแค่เราได้ไหม”
นิ้วเรียวค่อยๆปลดกระดุมเสื้อตัวสวยออกพร้อมกับดูดดึงริมฝีปากบางเพื่อปิดกั้นเสียงร้องประท้วง ก่อนจะขึ้นคร่อมร่างบางไว้อีกครั้งแล้วจุมพิตเบาๆที่หน้าผากมน ไล้ลงมาที่ปลายจมูก ริมฝีปากอิ่ม แผงอกขาว หน้าท้องเนียน และพรมจูบซ้ำๆจนเกิดรอยที่ต้นขาขาวด้านใน
“อ๊ะ..” จินยองสะดุ้งไปทั้งร่างกายเมื่อลิ้นร้อนของแจบอมสัมผัสเข้าที่ยอดอกของเขา ปลายลิ้นร้อนตวัดเลียปลายอดไปมา ส่วนยอดอกอีกข้างก็ถูกปลุกเร้าด้วยนิ้วชี้ของอีกฝ่ายที่เขี่ยสะกิดไปมาอย่างจงใจ ราวกับมีกระแสไฟฟ้าช้อตไปทั่วร้างจนต้องแอ่นอกรับสัมผัสด้วยความวาบหวาม
ยิ่งแจบอมเห็นอาการยั่งยวนอย่างไม่ได้ตั้งใจของอีกฝ่ายก็ยิ่งเหมือนกระตุ้นอารมณ์ดิบภายในร่างกายให้พุ่งสูงขึ้น
ร่างสูงฝังจมูกลงที่ซอกคอขาวแล้วสูดกลิ่นกายหอมของอีกฝ่ายจนเต็มปอด ยิ่งดมก็ยิ่งหอม ยิ่งได้กลิ่นก็ยิ่งอยากจะกลืนกิน ร่างกายที่แนบชิดกันจนทำให้ส่วนล่างถูไถกันไปมาอย่างห้ามไม่ได้
“อืม...” จินยองครางในลำอย่างแผ่วเบา เขาไม่อยากส่งเสียงน่าเกลียดแบบนี้เลยแต่ก็ไม่อาจต้านอารมณ์ภายใต้จิตใจที่พุ่งสูงเช่นนี้ได้ มือบางจิกลงบนไหล่กว้างเพื่อข่มความเสียวซ่านที่ตีตื้นขึ้นมา
แจบอมผละตัวออกมองร่างกายขาวเนียนตรงหน้าอย่างหลงใหล ฝ่ามือหนาลูบสัมผัสไปทั่วร่างกายก่อนจะจับขาสองข้างของอีกฝ่ายให้ตั้งชันขึ้นในท่าที่เหมาะกับการร่วมรัก มือหนาเลื่อนกางเกงยีนส์สีเข้มให้หลุดออกพร้อมกับชั้นในสีขาว เรือนร่างบอบบางเปลือยเปล่าปรากฏสู่สายตาของแจบอมทำให้เห็นช่องทางรักสีสวยที่กำลังขมิบรับอย่างเชื้อเชิญเด่นชัดขึ้นตรงหน้า จนไม่อาจห้ามตัวเองให้ก้มหน้าส่งลิ้นเข้าชิมได้
“อย่า...ไม่เอานะ อือ” จินยองเชิดหน้าขึ้นขาอ่อนพยายามหุบเข้าหากันแต่ฝ่ามือหนาก็จับมันอ้าออกกว้างๆจนแทบจะขนานไปกับเตียง เพื่อให้ลิ้นหนาได้เข้าไปสำรวจช่องทางได้มากขึ้นสลับกับใช้นิ้วกลางเสียบเข้าไปเพื่อเบิกทาง จนร่างบางดิ้นไปมาด้วยความเสียวซ่าน
“ฉันจะโกรธ อือ นายจริงๆด้วย ถ..ถ้านายไม่หยุด อื้อ” จินยองส่งสายดุมาให้แต่ทำไมเขากลับมองว่ามันดูยั่วยวนกันนะ เสียงหวานสั่นระรัวจนแทบไม่ได้ศัพท์
“จะให้ฉันหยุด แต่ดูเหมือนร่างกายนายไม่อยากให้หยุดนะ” จินยองเบือนหน้าหนีหลบสายตาอีกฝ่ายที่จ้องมองมาที่เขาราวกับว่าเขาคือลูกแกะตัวน้อย คนตัวเล็กเม้มปากแน่นข่มเสียงครางไม่ให้เล็ดลอดออกมาเมื่อคนตัวโตกว่าเริ่มแกล้งเขาด้วยการขยับนิ้วเข้าออกเร็วขึ้น
แจบอมกระตุกยิ้มที่มุมปากและเร่งจังหวะการขยับนิ้วจนร่างเล็กบิดเร้าอย่างทรมาน จนเขาเห็นว่าแก่นกายของคนตรงหน้าเริ่มตั้งขึ้นสวนกับแรงโน้มถ่วงโลกพอๆกับแก่นกายของเขาที่เริ่มแข็งและขยายตัวรอการปลดปล่อย
“พร้อมแล้วนะ..” แจบอมก็จับปลายแก่นกายค่อยๆดันเข้าไปในช่องทางรักอย่างช้าๆไม่เร่งรีบ แต่ยัดเข้าไปได้เพียงแค่ส่วนหัวเขาก็ต้องนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวดเพราะจินยองรัดแก่นกายเขาแน่นเหลือเกินและการที่จะฝืนยัดเข้าไปให้มิดด้ามก็ดูจะยากเกินไปสำหรับช่องทางที่ไม่ผ่านมือชายใดนอกจากเขา
“อ่าส์!!!! มันเจ็บ” จินยองร้องเสียงแผ่วถึงแม้ว่าเขากับแจบอมจะผ่านการร่วมรักกันมาแล้วแต่นั้นมันก็นานพอสมควรและที่สำคัญจินยองไม่เคยทำแบบนี้กับใครเว้นเสียแต่กับอิมแจบอม มันคงไม่แปลกนักถ้าจะทำให้การร่วมรักครั้งนี้เป็นไปด้วยความยากลำบาก
“ทนหน่อยนะ”
แจบอมเอื้อมไปลูบหัวอีกฝ่ายเบาๆเป็นเชิงปลอบก่อนจะจุมพิตเบาๆที่หางตาเพื่อจูบซับน้ำตาให้ ฝ่ามือหนาลูบไล้แก่นกายอีกฝ่ายไปมาและออกแรงรูดขึ้นลงช้าๆเนิบนาบทว่าสร้างความเสียวซ่านให้อีกฝ่ายได้เป็นอย่างดี
ใบหน้าสวยหวานขึ้นสีแดงระเรือมือที่จิกที่นอนเปลี่ยนมาจิกบนไหล่กว้างของร่างสูงแทน เมื่อแจบอมเห็นว่าช่องทางด้านหลังเริ่มผ่อนคลายแล้วจึงค่อยๆดันแก่นกายเข้าไปใหม่ คราวนี้ง่ายกว่าเดิมและเขาก็ทำสำเร็จ เขาแช่แก่นกายไว้สักพักเพื่อให้อีกฝ่ายได้ปรับสภาพก่อนจะเริ่มขยับเข้าออกช้าๆ
“อ่าส์...อืมมมม”
ฝ่ามือหนาขยำแก้มก้นให้อีกฝ่ายได้ผ่อนคลายลงอีกนิด ซึ่งร่างบอบบางก็ดูเหมือนจะเชื่อฟังแต่โดยดียอมผ่อนคลายให้เขาได้ขยับเข้าออกสบายขึ้น
“ช..ช้าๆบี อ้ะ อื้อ!”
เพราะความเจ็บที่เกิดขึ้นและความโหยหาสัมผัสจากร่างกายนี้ทำให้จินยองเผลอเรียกชื่ออีกฝ่ายออกมาอย่างไม่ทันยั้งคิด เรียวปากคมยกยิ้มอย่างดีใจเมื่อได้ยินชื่อที่จินยองเคยเรียกเขาเมื่อครั้งอดีต กลีบปากอิ่มถูกครอบครองอีกครั้งอย่างเร่าร้อนตามแรงปราถนาของคนเบื้องบน
จุ๊บ
“ลืมตาขึ้นจูเนียร์ แล้วมองมาที่บี” แจบอมจุมพิมที่เปลือกตาอีกฝ่ายเบาๆหวังให้คนตัวเล็กลืมตาขึ้นมามองเขา จินยองปรือตาที่หนักอึ้งขึ้นอย่างยากลำบาก
“มองมาที่ฉันคนนี้ คนที่จะเป็นเจ้าของร่างกายนายนับตั้งแต่นี้” ระหว่างพูดแจบอมก็ออกแรงขยับช่วงล่างตามอย่างเนิบๆหวังแกล้งคนตัวเล็กที่นอนทอดกายอยู่เบื้องล่าง
“....”
“และตลอดไป”
พูดจบแจบอมก็ประกบจูบอย่างร้อนแรงพอๆกับจังหวะการสอดใส่ที่ดูรุนแรงขึ้น ราวกับจะให้อีกฝ่ายได้จดจำทุกคำพูดของเขาผ่านการกระทำทั้งหมดนี้
“อะ อ๊า..” จินยองเผลอหลุดปากส่งเสียงครางออกมาทำให้ริมฝีปากเผยอออก แจบอมจึงไม่รอช้ารีบสอดลิ้นเข้าไปชิมความหอมหวานทั่วโพรงปากเล็ก เลาะเล็มความอ่อนละมุนจนคนตัวเล็กเริ่มหอบหายใจระรัวเพราะขาดอากาศหายใจ ทุกๆครั้งที่ได้ชิมริมฝีปากนี้เขาเหมือนกับติดยาเสพติดชนิดร้ายแรงที่เสพแล้วไม่อาจหยุดได้ มีแต่ต้องการเพิ่มขึ้นๆเรื่อย
แรงกระแทกที่ช่วงล่างทำให้จินยองส่งเสียงครางจนเจ็บคอไปหมด มันทั้งเจ็บ ทั้งเสียว แต่ทว่าก็ให้ความรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ยิ่งจังหวะรวดเร็วและรุนแรงขึ้น เขาก็เหมือนจะหลุดลอยไปในอากาศ
จินยองไม่สามารถรับรู้ตัวตนของตัวเองในตอนนี้ รู้แค่เพียงปล่อยให้อารมณ์ของเราทั้งสองชักนำขึ้นไปสู่จุดหมายก็เพียงพอ
“อ๊ะ! ฮะ อือ”
จินยองร้องออกมาอย่างตกใจเมื่อถูกอีกฝ่ายจับหันหลังนอนคว่ำในท่ามอบกับเตียง ฝ่ามือหนาจับสะโพกเขาให้ยกสูงขึ้นก่อนจะเริ่มขยับเข้าออกอีกครั้ง
“อื้มม..อ่าส์” แจบอมส่งเสียงครางในลำคอ แต่จู่ๆร่างกำยำด้านหลังก็หยุดการขยับเสียดื้อๆจนอีกฝ่ายต้องเหลียวหน้ามามองอย่างไม่พอใจ แต่เมื่อดวงตาสวยของจินยองหันไปเจอกับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์เขาก็พอจะเข้าใจ
จะแกล้งกันงั้นเหรออิมแจบอม..
“ครางเรียกชื่อบีหวานๆสักรอบสิ” แจบอมโน้มตัวไปกระซิบเสียงแหบพร่าปนเซ็กซี่ข้างหูจินยองและไม่ลืมที่จะตวัดลิ้นเลียใบหูขาวอีกฝ่ายเบาๆเพื่อหยอกล้อ
“มะ..ไม่ เอา อึก”
ถึงแม้จะส่งเสียงครางให้อีกฝ่ายไปหลายรอบแล้วก็เถอะแต่จะให้เรียกชื่อบีเฉยๆนี่มันออกจะน่าอายไปหน่อย ไม่น่าเผลอให้อารมณ์อยู่เหนือการควบคุมเลยจินยอง
“จะไม่เรียกจริงๆเหรอ....” แจบอมเอื้อมมือไปข้างหน้าอีกฝ่ายแล้วจัดการรูดแก่นกายเล็กให้ช้าๆคล้ายจะปลุกเร้าให้อีกคนทนไม่ไหวและดูเหมือนว่าคนขี้แกล้งเองก็จะทนไม่ไหวแล้วเช่นเดียวกัน
“อะอื้ม”
เขาแกล้งอีกฝ่ายด้วยการรูดแก่นกายเล็กขึ้นลงเร็วขึ้นจนน้ำเหนียวข้นเริ่มปริ่มออกมาจึงหยุด เพราะเขาจะไม่ยอมให้อีกฝ่ายเสร็จก่อนเป็นแน่
“ว่าไง..จะไม่เรียกก็ได้นะ แต่บีก็จะไม่ขยับอะไรทั้งนั้น ปล่อยให้เนียร์ทรมานแบบนี้แหล่ะ”
“อึก ระ..เรียกแล้ว อะ บี” จินยองจำใจต้องยอมกับคำขอของแจบอม เพราะเขารู้ดีว่าร่างกายของเขามันต้องการจะปลดปล่อยมากแค่ไหนและคนที่จะช่วยเขาได้ก็มีแค่เพียงคนคนนี้
“หึ”
แจบอมยิ้มอย่างพึ่งพอใจกับเสียงครางหวานของอีกฝ่าย ร่างกำยำขยับแก่นกายใหญ่ใส่ช่องทางรักสีหวานถี่ยิบจนเรือนร่างขาวสั่นคลอนไปด้วยแรงส่ง ริมฝีปากหยักได้รูปก็พรมจูบไปทั่วแผ่นหลังขาวและฝากรอยรักสีสวยไว้เต็มไปหมด จังหวะรักที่เร่งเร้าหลายสิบนาทีเริ่มผ่อนลงให้คนใต้ร่างกอบโกยอากาศเข้าปอดลึกๆอย่างใจดี
“บี อ๊า..”
ก่อนที่ร่างกำยำจะสอบตัวเข้าหาอีกฝ่ายอย่างนุ่มนวลไม่ได้รุนแรงเร้าร้อนเพราะอยากจะถนอมอีกฝ่ายไว้มากกว่าถึงแม้ว่าเมื่อกี้จะแอบมีเผลอขยับรุนแรงไปบ้าง ส่วนมือที่ว่างก็ช่วยขยับแก่นกายอีกฝ่ายให้ไปแตะถึงขอบสวรรค์พร้อมกัน
ฝ่ามือหนาประคองใบหน้าอีกฝ่ายให้หันมาแลกประกบจูบกันอย่างดูดดื่มอีกครั้งก่อนที่ร่างขาวโพลนจะเกร็งกระตุกแล้วปลดปล่อยน้ำสีขาวขุ่นออกมาเต็มฝ่ามือหนาของแจบอม ร่างเล็กที่เพิ่งเสียน้ำไปหอบหายใจโยนราวกับวิ่งมาราธอนมาสักสิบรอบ
เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กไปถึงฝั่งฝันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แจบอมจัดการขยับร่างกายช่วงล่างเข้าออกเร็วๆจนเสียงหวานที่คิดว่าจะแห้งไปแล้วร้องครางขึ้นอีกหน
“อ๊ะ เนียร์ อือ อ่าส์”ร่างโปร่งกระตุกเกร็งอยู่สองสามครั้งก่อนจะปลดปล่อยน้ำอารมณ์สีขาวจนเต็มช่องทางด้านหลังของอีกคนที่ฟุบนอนกับหมอนเป็นที่เรียบร้อยแล้ว แก่นกายของแจบอมถอนออกจากภายใจตัวของคนตัวเล็กช้าๆก่อนจะผลิกตัวลงนอนเคียงข้างร่างบอบบาง
“แฮ่ก...แฮ่ก...” เสียงหอบหายใจของทั้งคู่ดังขึ้น ฝ่ามือหนาลูบไปบนเส้นผมนิ่มของอีกฝ่ายเบาๆ แล้วฝังจมูกลงบนซอกคอขาวเพื่อดูดซับความหอมที่เขาคิดถึง
ขอบคุณเพื่อนหมิงที่ช่วยเราแต่งNCที่มันค่อนข้างจะลำบากมาก 5555
อย่าลืมกลับไปเม้นท์กันนะค่า
