STEP-MARK 06
CUT 1
ปลายจมูกโด่งสัมผัสกันเล็กน้อยชวนให้หัวใจรู้สึกจั๊กกะจี้แปลก ๆ แบมแบมเบี่ยงหน้าหลบสายตาวาววับที่จ้องมองมา แต่นั่นก็เป็นเหมือนการเปิดโอกาสให้มาร์คดมกลิ่นหอมที่มีเฉพาะแค่น้องชายเขาเท่านั้น น้องชายตัวน้อยหลับตาแน่นเมื่อสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นที่รินรดอยู่ช่วงลำคอ
“น้อง น้องรู้สึกแปลก ๆ จ้ะ”
“แบบนี้เรียกว่ารู้สึกดีแต่อีกเดี๋ยวจะดียิ่งกว่านี้อีก” ปลายนิ้วเรียวไล่ปลดชุดนักเรียนออกอย่างรวดเร็วจนคนที่อยู่ใต้ร่างเอ่ยปากห้ามไม่ทัน แบมแบมยกมือขึ้นปิดหน้าอกแบนราบอย่างเขินอาย ยิ่งเห็นสายตาวาววับเหมือนมีดวงดาวอยู่ในนั้นก็ยิ่งเขินเสียจนไม่กล้าขยับตัวไปไหน
“ไม่ต้องอาย พี่ไม่เอาไปบอกใครหรอก”
“พ..พี่ชายก็อย่ามองแบบนั้นสิจ๊ะ”
“แบบไหน พี่ก็มองของพี่ปกติ” แบมแบมกัดริมฝีปากล่างแน่น อยากจะบอกพี่ชายว่าสายตาที่ใช้มองมายังตัวเองช่างเหมือนกับตอนที่แบมแบมยืนจ้องไส้กรอกทอดเหลือเกิน
“ถ้าอายมากก็หลับตาลงซะ”
คงเป็นทางออกที่ดีที่สุดในเวลานี้ แบมแบมไม่อยากเห็นใบหน้าและสายตาของพี่ชายที่เต็มไปด้วยเสน่ห์เพราะมันจะทำให้หัวใจเขาเต้นผิดจังหวะเอาได้ บางทีการถูกสัมผัสโดยไม่ต้องเห็นอาจจะทำให้เขาเขินน้อยลงได้
เมื่อเปลือกตาปิดลงความมืดก็เข้ามาแทนที่ ประสาทสัมผัสที่ยังคงทำงานอยู่อย่างเด่นชัดจึงมีเพียงแค่เสียงและสัมผัส มือเล็กที่ยกปิดหน้าอกอยู่คลายออกจากกันตามแรงจับของพี่ชายที่เผยรอยยิ้มร้ายออกมาโดยไม่ต้องปิดบังอีกต่อไป มาร์คเลียริมฝีปากเมื่อในที่สุดร่างกายนี้ก็กลายเป็นของเขาเสียที
“อ๊ะ! ย..อย่า”
“ชู่ว”
เรียวปากหยักส่งเสียงออกมาเล้กน้อยก่อนจะก้มลงใช้มันครอบครองยอดอกเล็กที่สั่นระริก แบมแบมหลับตาแน่นพลางกัดริมฝีปากเมื่อปลายลิ้นร้อนดูดกลืนยอดอกราวกับหิวกระจาย นิ้วมือทั้งสิบจิกกับหมอนจนข้อนิ้วขาวซีด พยายามห้ามไม่ให้ตัวเองส่งเสียงแปลก ๆ ออกมาแต่มันยากเกินไปสำหรับคนอ่อนประสบการณ์แบบเขา
“อ่ะ อือ”
มาร์คเหลือบตามองใบหน้าหวานที่เชิ่ดขึ้นเล็กน้อย กลีบปากอิ่มเผยอขึ้นราวกับต้องการเรียกร้องให้เขาเข้าไปเชยชิมและแน่นอนว่ารสชาติที่หอมหวานแบบนั้นมาร์คไม่มีทางปฏิเสธลงแน่นอน
“เด็กดี”
กระซิบบอกเสียงแหบพร่าหลังจากที่ชิมเยลลี่สีแดงจนหนำใจ แบมแบมที่เหมือนศีรษะถูกทุบด้วยค้อนปรือตาขึ้นมองใบหน้าของพี่ชายอย่างเชื่องช้า ยกมือขึ้นแตะสันกรามคมราวกับคนละเมอซึ่งมันทำให้มาร์คชอบใจมากเสียจนรั้งรอต่อไปอีกไม่ไหว
“ต่อจากนี้ไปคือบทเรียนของจริงแล้วล่ะ”
มาร์คใช้ช่วงเวลาที่น้องกำลังมึนงงให้การปลดกางเกงนักเรียนลงจากเรียวขาขาวแล้วรีบใช้มือจับข้อมือบางที่ผวาจะมารั้งกางเกงไว้ ดวงตากลมสั่นระริกจ้องมองใบหน้าของเขาอย่างเว้าวอนทั้งใบหน้ายังแดงเถือกอย่าน่ารังแกอีกตั้งหาก มาร์คที่ตอนนี้สวมบทเป็นโจรใจร้ายไม่ยอมให้น้องได้ทำตามใจชอบง่าย ๆ
“เมื่อกี้พี่เพิ่งชมไปเองนะว่าเป็นเด็กดี อย่าดื้อกับพี่สิ”
“ต..แต่น้องอาย ต้องถอดกางเกงด้วยเหรอจ๊ะ”
“ใช่ ทุกชิ้นบนร่างกายของนายพี่จะถอดให้หมด” ไม่พูดพร่ำทำเพลงอีกต่อไปมาร์คก้มตัวลงปิดปากเจื้อยแจ้วนั้นด้วยริมฝีปากของตนเอง ส่วนมือทั้ง 2 ข้างก็รั้งกางเกงในให้หลุดออกจากเรียวขา แบมแบมจิกมือกับต้นแขนแกร่งด้วยความน้อยใจปนหวาดเสียวแปลก ๆ
“อ่ะ! ไม่เอา ย..อย่า”
ร่างเล็กสะดุ้งสุดตัวเมื่อเจ้าแบมแบมจิ๋วถูกสัมผัสโดยอุ้งมือหยาบ ดวงตากลมเบิกกว้างอย่างตกใจพยายามจะเอ่ยห้ามการกระทำอันแสนน่าอายแต่พี่ชายใจร้ายกลับเมินเฉยแล้วเลือกที่จะก้มลงคลอเคลียกับผิวกายเนียนนุ่มแทน
“อื้ออ อ๊า”
เพียงแค่ขยับเปลือกตาบางก็ปิดลงอย่างไม่รู้ตัว เหมือนกับว่าร่างกายถูกดึงให้ลอยสูงขึ้นเรื่อย ๆ แล้วเหวี่ยงให้ตกลงมาจากท้องฟ้าวนไปวนมาอยู่แบบนั้น แม้จะยังรู้สึกอายแต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าสัมผัสแปลกใหม่นี้สร้างความสุขให้กับแบมแบมมากเสียจนลืมตัว
“รู้หรือยังว่าทำไมมันถึงเป็นเรื่องธรรมชาติของผู้ชาย”
มาร์คบอกเสียงแผ่วข้างใบหูของน้องชายตัวเล็กที่กลั้นเสียงครางในลำคอจนใบหน้าแดงก่ำ มือแกร่งยังคงทำหน้าที่ในการรูดรั้งส่วนตื่นตัวนั้นต่อไปจนรู้สึกถึงน้ำเหนียวหนืดที่เริ่มไหลซึมจากส่วนปลาย ลมหายใจของน้องกระชั้นชิดอย่างน่าสงสารมาร์คจึงเลือกที่จะหยุดมือลงเสียดื้อ ๆ
“พี่ชายจ้ะ แฮ่ก ทำไม”
“พี่อยากให้นายรู้สึกดีมากกว่านี้อีก”
ดวงตาปรือปรอยมองตามพี่ชายที่เคลื่อนตัวต่ำลงไปก่อนที่คำตอบทุกอย่างจะถูกเฉลยเมื่อแบมแบมน้อยที่กำลังจะร้องไห้ถูกริมฝีปากหยักครอบครองลงมา แบมแบมยกมือขึ้นปิดปากเมื่อความรู้สึกเสียววูบทั่วทั้งท้องน้อยรุนแรงมากกว่าครั้งที่แล้วหลายเท่านัก
“อึ่ก อ่า”
มาร์คสาบานได้ว่าเขาไม่เคยทำแบบนี้ให้ใครมาก่อนและคงไม่มีวันทำหากคนคนนั้นไม่ใช่น้องชายตัวน้อย ลิ้นร้อนไล้เลียแท่งเนื้อที่แข็งขืนด้วยจังหวะที่เน้นหนักจนแผ่นหลังบางโค้งไม่ติดพื้นเตียง เสียงคราวหวิวและฝ่ามือที่จิกลงบนไหล่แน่นขึ้นทำให้มาร์คขยับริมฝีปากเร็วมากขึ้น
“อ๊า!”
แบมแบมหลุดเสียงร้องออกมาอย่างกลั้นไม่ไหวในวินาทีสุดท้าย ลำตัวผอมเกร็งกระตุกอยู่หลายทีพร้อมกับความวูบโหวงทั่วทั้งท้องน้อยที่หายไป เรี่ยวแรงที่มีอยู่ถูกสูบหายไปจนร่างกายอ่อนเปลี้ยไม่มีแม้แต่แรงจะลืมตาขึ้นมองคนตัวโตที่ยกมือขึ้นเช็ดริมฝีปากที่เปื้อนคราบความสุข
อ่านต่อที่เว็บ DEK-D
กลับไปอ่านต่อที่เด็กดีแล้วอย่าลืมคอมเม้นท์+ติดแท็กมาเป็นกำลังใจให้กันบ้างนะค่า จะได้มี CUT ต่อๆไปมาให้ฟินกันอีกเนอะ ขอบคุณมากค่ะ
