FILM ROLL 2
มาร์คเลื่อนปลายจมูกมายังหน้าผากมนที่ปกคลุมด้วยเส้นผมสีอ่อนพลางกดจูบลงเบาๆ ฝ่ามือหนาดึงผ้าห่มที่พันร่างเล็กออกก่อนจะอุ้มร่างเล็กขึ้นแล้วพาเดินไปยังห้องนอนใหญ่ของตัวเองซึ่งไม่เคยมีใครก้าวเข้ามาแม้แต่ผู้ดูแลของตัวเอง ร่างเบาหวิววถูกวางลงบนเตียงหนานุ่มพร้อมกับกายหนาที่ทาบทับลงมาจนบังร่างน้อยนั้นจนมิด
“อือ”
ลมแอร์ที่หนาวกว่าในห้องเดิมทำให้คนตัวเล็กเบียดกายเข้าหาไออุ่นเหมือนต้องการที่พึ่งพิงซึ่งมาร์คก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี นิ้วมือเรียวเอื้อมปลดกระดุมเสื้อนอนแบบเด็กๆออกจนหมดก่อนจะเกี่ยวสาปเสื้อให้แหวกออก นัยน์ตาคมพราวระยิบเมื่อร่างตรงหน้าดูสวยงามเกินกว่าที่ตัวเองคิดไว้ มาร์คก้มลงแตะลิ้นร้อนลงบนไหปลาร้าโค้งสวยเบาๆแต่ทว่าก็ทำให้คนที่หลับสนิทอยู่กระตุกเบาๆ
แบมแบมขมวดคิ้วจางๆรู้สึกว่าร่างกายของตัวเองมันเบาหวิวขึ้นมาอย่างไม่รู้สาเหตุ ทั้งรู้สึกดีและวาบวามไปพร้อมๆกัน หน้าอกบางหอบหายใจระรัวยามที่ปลายลิ้นร้อนขบเม้มยอดอกสีหวานพลางดูดดึงจนกายเล็กแอ่นตามอย่างเผลอไผล ไม่ไหว..แบมแบมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกรังแก หรือว่านี่จะเป็นความฝันกัน
เปลือกตาสีอ่อนปรือขึ้นช้าๆแต่ยังไม่ทันที่จะมองเห็นถึงต้นเหตุนั้นได้ชัดๆเสียด้วยซ้ำก็ต้องหลุดเสียงครางออกมาอย่างน่าอาย
“อ..อ๊า ค..คุณ”
“คุณตื่นช้ากว่าที่ผมคิด”ใบหน้าคมที่สาละวนอยู่กับแผงอกบางเงยขึ้นตอบด้วยรอยยิ้มเย็นเบียบ แบมแบมเผลอกลั้นหายใจด้วยความตกใจ ภายในสมองยังคงประมวลผลกับเรื่องทั้งหมดไม่ทัน
“คุณมาร์ค ท..ทำอะไรครับ”
“หึ ตื่นก็ดีแล้ววันนี้ผมเหนื่อยมาทั้งวันแล้ว คุณควรทำหน้าที่ของตัวเองสักทีนะ”
ร่างที่เคยอยู่ด้านล่างกลับถูกย้ายมาอยู่ด้านบนแทน แบมแบมเบิกตากลมๆนั้นกว้างอย่างคนที่ตกใจสุดขีด ฝ่ามือเล็กดันแผงอกแกร่งของมาร์คไว้ด้วยความสั่นไหว ริมฝีปากเล็กเผยอค้างอย่างคนที่ตั้งตัวกับเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ทัน
“ผ..ผม ผมต้องทำอะไรครับ”
“ช่วยทำให้ผมผ่อนคลายสิแบมแบม”รั้งลำคอระหงให้โน้มต่ำลงมาพลางกระซิบบอกเสียงแหบพร่า คนตัวเล็กที่นั่งทับหน้าท้องแกร่งตัวสั่นระริกเมื่อคิดว่าในที่สุดวันนี้ก็ต้องมาถึง เพียงแต่แบมแบมไม่คิดว่ามันจะรวดเร็วถึงเพียงนี้ คนตรงหน้าในตอนนี้ช่างดูแตกต่างจากคุณมาร์คที่แบมแบมเจอครั้งแรกเหลือเกิน
“ผ..ผมทำไม่ ป..เป็น”
“ก็ทำเหมือนกับที่คุณเคยดูหรือไม่ก็เหมือนที่ทำกับตัวเอง”
ใบหน้าหวานแดงเถือกกับคำพูดที่ตรงไปตรงมาของมาร์คมันช่างเรียกเลือดร้อนให้มากองที่ใบหน้าเหลือเกิน แบมแบมรู้ว่าในคำพูดของมาร์คมันมีความหมายว่าอะไรและที่สำคัญ..แบมแบมไม่สามารถปฏิเสธหรือตีหน้าโง่ใส่มาร์คได้ เพราะทุกคนที่มาร์คพูดออกมามันบอกถึงเจตนาชัดเจนอยู่แล้ว
“ผมให้เวลาคุณมามากพอแล้วแบมแบม”
ใช่แบมแบมควรทำตามข้อตกลงนั้นได้เสียที รั้งรอเวลาไปก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรมันดีขึ้นมาได้ คนตัวเล็กสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆเก็บความอายของตัวเองไปแล้วกลับมาทำหน้าที่ของตัวเองเสียที..หน้าที่ที่เหมือนกับนางบำเรอ ปลายนิ้วเรียวเล็กค่อยๆปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตทีละเม็ดอย่างใจเย็นซึ่งมาร์คเองก็ไม่ได้ว่าอะไร เขาทำเพียงนอนมองร่างน้อยที่นั่งตัวสั่นระริกอยู่บนกายตัวเองเท่านั้น
ละทิ้งความอายก่อนจะข่มใจโน้มใบหน้าลงไปจูบที่แผงอกแกร่งเบาๆ มันทั้งน่ารักและน่าเอ็นดูมากในคราเดียวกับเมื่อคนตัวเล็กเลือกที่จะจูบหน้าอกของมาร์คเป็นที่แรก แบมแบมไล้จูบอย่างงกๆเงิ้นๆแต่ก็พยายามทำให้ร่างสูงพอใจที่สุด ฝ่ามือเน้อยที่วางแปะอยู่บนหน้าอกแน่นลูบไล้ผิวกายเรียบลื่นเบาๆแต่นั้นก็เพียงพอที่จะทำให้ผู้กำกับหนุ่มคราวฮื่อออกมาแผ่วๆ
“อื้ม ดีมาก”
เหมือนกับเด็กน้อยที่ได้รับคำชมเมื่อทำสิ่งที่ถูกใจ แบมแบมรู้สึกมั่นใจกับความกล้าของตัวเองมากขึ้นจนกล้าที่จะทำอย่างอื่นกับร่างกายของมาร์ค ปลายลิ้นเล็กสีชมพูแตะที่ยอดอกสีเข้มของมาร์คเบาๆเหมือนต้องการขออนุญาติร่างสูง มาร์คยกมือขึ้นลูบผิวแก้มเนียนที่แดงระเรื่อเพื่อเป็นการอนุญาติให้คนตัวเล็กทำอะไรก็ได้ตามใจชอบ ลิ้นร้อนที่ไม่ประสานั้นควรแล้วหรือที่จะทำให้มาร์ครู้สึกดีได้ขนาดนี้..แบมแบมจะเก่งเกินไปแล้ว
“อ๊ะ!”
เสียงหวานอุทานออกมาด้วยความตกใจเมื่อจู่ๆคนที่นอนทอดกายอยู่ผุดลุกขึ้นนั่งจนใบหน้าของทั้งคู่ห่างกับเพียงฝ่ามือกั้น นัยยน์ตาหวานฉ่ำน้ำจ้องประสานกับดวงตาคมกริบคู่นั้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ นิ้วมือเรียวที่บีบคางมนไว้เบาๆเหมือนดั่งคีมเหล็กที่ไม่ยอมให้คนตัวเล็กเบี่ยงหน้าหนี อายเหลือเกินเมื่อถูกมองด้วยดวงตาร้องแรงคู่นั้น
“คะแนนติดลบ ผมคงต้องเทรนคุณใหม่”
“ขะ..อื้อ!”
ยังไม่ทันจะเอ่ยขอโทษออกไปกลีบปากบางก็ถูกฉกฉวยไปโดยไม่ทันตั้งตัว แบมแบมขยำคอปกไว้แน่นเพื่อเป็นเครื่องยึดไม่ให้ตัวเองไหลลงไปกองกับเตียงยามลิ้นร้ายนั้นไล้เลียไปทั่วทั้งโพรงปาก เสียงดูดดึงริมฝีปากดังอยู่ในหูของคนทั้งคู่จนเกิดความอายที่ยากจะควบคุม ผู้กำกับหนุ่มหล่อลืมตาจ้องมองใบหน้าหวานที่หลับพริ้มเพื่อรอรับสัมผัสตัวเองอย่างเต็มใจแล้วก็ต้องยกยิ้มจางๆเมื่อแบมแบมเป็นเด็กที่ว่าง่ายกว่าที่คิด
“แฮ่กๆ”
“สัมผัสมันสิ คุณควรทำความรู้จักกับมันไว้นะ”
เหมือนดั่งคนที่ต้องมนต์สะกด มือเล็กถูกเลื่อนให้จับกลางกายของคนตัวสูง ความร้อนผ่าวที่แผ่ผ่านกางเกงยีนส์เนื้อดีทำให้ร่างเล็กสะดุ้งเฮือกจนคนใต้ร่างหัวเราะเบาๆในลำคอ
“ดึงซิป..แล้วจับ”
แบมแบมขืนมือเอาไว้อย่างคนที่กระดากอาย ทั้งเสียงทุ้มพราวสเน่ห์นั้นและไหนจะอวัยวะที่ร้อนผ่าวนั้นอีก มันทำให้แบมแบมหน้าร้อนจนแทบอยากหายไปจากตรงนี้แต่ถึงจะอยากหายไปขนาดไหนก็คงทำไม่ได้เพราะชีวิตของแบมแบมอยู่ในกำมือของมาร์ค หนทางเดียวที่จะทำได้คือก้มหน้ายอมรับในทุกคำสั่งของมาร์ค
“อื้ม แบบนั้น”
ดวงตากลมหวานปิดสนิทยามที่ฝ่ามือน้อยแตะเข้ากับแก่นกายที่เริ่มขยายใหญ่ เสียงคราวผะแผ่วที่ดังข้างหูทำให้คนตัวเล็กขลาดอายจนไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองเสี้ยวหน้าคม แบมแบมกัดริมฝีปากแน่นหลังมืออ่อนนุ่มถูกมือใหญ่กุมทับไว้พลางชักนำให้ฝ่ามือน้อยนั้นกุมแท่งเนื้อร้อนผ่าวแล้วออกแรงรูดขึ้นลง
“อ..อึก อ๊า”
จมูกโด่งคมที่พ่นลมหายใจราวกับวัวคลั่งซุกไซร้ไปตามซอกคอขาวเนียนพลางสูดดมกลิ่นหอมเหมือนเด็ก กลีบปากหยักขมเม้มสร้างรอยรักไปตามลาดไหล่เนียนจนปรากฏสีห่อเลือดทั้งที่ความจริงแล้วมาร์คไม่ชอบประทับตราให้คู่นอนของตัวเองทั้งนั้นแต่กับเด็กคนนี้..มันทำให้เขาต้องฉีกทุกสิ่งที่ตั้งใจของตัวเองทิ้งไป
“ค..คุณ ฮึก อ..อื้อ”
เสียงครางสั่นของคนทั้งคู่ดังลั่นห้อง หัวสมองกลมๆนั้นพร่าเลือนไปหมดเมื่อยอดอกถูกฟันคมขบงับจนร่างน้อยสั่นระริก แบมแบมอึดอัดทั้งที่ส่วนอ่อนไหวนั้นยังไม่ได้ถูกแตะต้องเลยด้วยซ้ำ มาร์คใช้เพียงลิ้นและฝ่ามือลูบวนร่างกายของแบมแบมเพียงเท่านั้น ลมหายใจหอบระรัวข้างใบหูดังขึ้นเรื่อยๆเคล้ากับเสียงสะอื้นกับความรู้สึกที่คนตัวเล็กไม่เคยรู้สึกมาก่อน เช่นเดียวกับมาร์คที่เงยหน้ากัดริมฝีปากแน่น
“อ๊า แฮ่กๆ”
ร่างน้อยซบลงกับซอกคอแกร่งอย่างหมดแรงเมื่อร่างกายถูกปรนเปรอจนปลายทางอ่อนไหวพ่นน้ำรักออกมาจนเลอะหน้าท้องแกร่ง มาร์คจูบซับใบหูเล็กก่อนจะรีบเร่งให้ฝ่ามือน้อยชักขึ้นลงเร็วๆเพื่อให้ตัวเองไปถึงฝั่งฝัน และเพียงแค่ไม่กี่นาทีเท่านั้นร่างกำยำกระตุกเบาๆก่อนจะปลดปล่อยหยาดน้ำรักออกมา
---------------------------------------------
ยังมีต่ออ่านเสร็จแล้วอย่าลืมกลับไปคอมเม้นท์กันนะคะ
