“อื้อ! อะ ปล่อย”มือเล็กทุบตีไปตามแผงอกกว้างอย่างแรงเพื่อให้มาร์คยอมปล่อยตัวเองหากแต่ร่างที่แกร่งดั่งหินผากลับไปสะเทือนแม้แต่นิดเดียว ใบหน้าหล่อคมละออกจากริมฝีปากเคลื่อนสู่ซอกคอหอมก่อนจะกดจูบเพื่อทำรอยรักและไล้ขบเม้มจนขึ้นสี สัมผัสที่ตัวเองยอมรับว่าโหยหาทำให้มือเล็กที่ทุบอยู่เริ่มออกแรง
“อย่า อะ อย่านะ อ๊ะ!”
มือหนาปลดกางเกงขาสั้นของแบมแบมออกพยายามดึงลงแม้ว่าคนตัวเล็กจะดิ้นหนีและหนีบขาไว้สุดฤทธิ์ ใบหน้าคราวก้มลงไล้ลิ้นยอดอกสีอ่อนทั้งสองข้างจนกายเล็กสั่นระริกดั่งใบไม้ต้องลม เรียวลิ้นสีอ่อนตวัดรอบๆฐานแล้วดึงดันเบาๆให้แบมแบมแอ่นกายขึ้นอย่างวาบหวาม แรงขัดขืนที่มีในคราแรกหายไปมาร์คจึงจัดการถอดกางเกงออกได้
คนมากประสบการณ์เคลื่อนใบหน้าลสู่จุดอ่อนของแบมแบม จมูกโด่งคมปัดป่ายผิวบริเวณท้องน้อยจนกายเล็กที่กำลังเคลิ้มอยู่กระตุกเฮือกอย่างเสียวซ่าน หน้าท้องคอดกิ่วเกร็งกระตุกตามจังหวะการกดจูบของมาร์ค
“อ๊ะ! มาร์ค อื้อ อ๊ะ!”
ชั้นในสีขาวถูกดึงลงไปอย่างไม่ทันตั้งตัว แก่นกายเล็กที่เริ่มแข็งขืนถูกเรียวปากสีซีดครอบครองเบาๆจนมือเล็กต้องจิกหมอนไว้แน่น ใบหน้าหวานเชิดขึ้นอย่างพึ่งพอใจกับการกระทำที่ช่วยให้ตัวเองมีความสุข ลิ้นร้อนไล้เลียแท่งเนื้อสีอ่อนจนแข็งสู้มือแบมแบมหอบหายใจระรัวเหมือนเริ่มรู้สึกปวดตุบบริเวณอวัยวะไวต่อสัมผัส
“อื้อ อ๊ะ มาร์ค จ..จะถึงแล้ว อึก”
ท่าทีไม่เต็มใจในคราแรกเปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน แบมแบมชันขาขึ้นเพื่อให้สะดวกต่อมาร์คทิ้งความเจ็บปวดที่สาดใส่กันแล้วหันมาตะบมรักกันแทน มาร์คละริมฝีปากออกก่อนที่มือร้อนจะกอบกุมเนื้ออ่อนไว้ในมือแล้วเริ่มช่วยคนที่ใกล้จะถึงฝั่งฝัน..คงมีช่วงเวลานี้ที่แบมแบมยอมเรียกชื่อเขาและไม่พูดจาแรงๆใส่
“อ๊ะ! แฮ่กๆ”น้ำสีขาวขุ่นไหลเปรอะทั่วหน้าท้องบางและมือหนาของมาร์ค แบมแบมดันตัวขึ้นอย่างยากลำบากทำท่าเหมือนจะลุกหนี หากแต่มาร์คขว้าข้อเท้าเรียวไว้แล้วลากกลับมาใต้ร่างเหมือนเดิม
“เสร็จแล้วจะทิ้งพี่เลยหรือไง”
“แล้วทำไมผมต้องสนใจคุณ”มาร์คกัดริมฝีปากแน่นเมื่อได้ยินคำพูดที่ดูไร้เยื่อใยนั้น ความโกรธที่ปะทุอยู่ในหัวใจกำลังจะระเบิดในไม่ช้าทั้งๆที่เขาพยายามเก็บมันไว้ให้ลึกสุดใจแล้วก็ตาม
“ดี! งั้นพี่ก็ไม่จำเป็นต้องสนใจนายเหมือนกัน”
กางเกงยีนส์สีเข้มถูกถอดเหวี่ยงออกไปอย่างไม่รู้ทิศทางมาร์คจับขาเล็กพาดไหล่ก่อนจะแทรกตัวเข้าไปนั่งตรงกลาง แบมแบมหวีดร้องอย่างเจ็บปวดเมื่อกายใหญ่แทรกเข้าหาอย่างไม่เบิกทางถึงแม้ว่ามาร์คจะช่วยตัวเองไปแล้วก็ตาม มาร์คกัดฟันแน่นไม่สนใจเสียงร้องที่แสนจะเจ็บร้าวของแบมแบมตอนนี้ความโกรธที่มีมันครอบงำทุกอย่าง แขนกำยำเท้าลงกับเตียงก่อนที่เอวสอบจะทำหน้าที่อย่างไม่ขาดตกบกพร่อง
“อ๊ะ! อ๊ะ! จ..เจ็บ อื้อ! อ๊ะ!”
นิ้วมือเล็กจิกลงบนลำแขนแข็งแรงจนเลือดซิบ กายเล็กสั่งคลอนตามแรงส่งที่ทั้งเร่าร้อนและรุนแรงไม่เคยเลยที่มาร์คจะทำกับเขาถึงขนาดนี้ เสียงทุ้มพร่าครางอย่างสุขสมนัยน์ตาสีม่วงเข้มจ้องมองใบหน้าหวานที่แดงกล่ำด้วยแรงปราถนา แบมแบมร้องเสียงสั่นกับความเสียงซ่านที่เข้ามาแทนความเจ็บปวด หากแต่ดวงตากลมที่ปรือขึ้นน้อยๆก็มองได้ถึงรอยแผลของมาร์ค
“โอ๊ย!”เสียงร้องอย่างทรมานดังขึ้นลั่นเพราะแรงกดที่แบมแบมจิ้มลงไปบริเวณรอยแผลของมาร์ค คนตัวโตกัดปากแน่นเพราะรู้สึกแสบที่แผลเป็นอย่างมากทว่าความอยากเอาชนะมีมากกว่า มาร์คกระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะเอื้อมไปหยิบเน็กไทขึ้นมาแล้วมัดมือเล็กไว้เหนือเตียง
“ชอบเจ็บๆใช่ไหมแบมแบม ดีนายได้ทรมานสมใจแน่!”
เพราะความเสียใจและฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้มาร์คกล้าทำอะไรแบบนี้ลงไป มาร์คดึงร่างเล็กที่ดิ้นรนให้นั่งลงบนตักตัวเองโดยที่ส่วนอ่อนไหวยังแนบชิดกันอยู่ แขนเรียวถูกคล้องไว้ที่ลำคอแกร่งขาทั้งสองข้างคร่อมหน้าตักของมาร์คไว้
“อย่านะ อ๊ะ! อ๊ะ!”
คนตัวใหญ่ไม่ปล่อยให้แบมแบมได้พูดอะไรอีก แก่นกายใหญ่ขยับเข้าออกอย่างเร่าร้อนจนคนตัวเล็กกัดปากกลั้นเสียงครางน่าอายของตัวเองไว้แน่น ใบหน้าหวานซบลงบนไหล่หนาหอบหายใจระริกยามที่มาร์คแทรกตัวเข้ามาหา ริมฝีปากหยักพรมจูบแผ่นหลังบางและเนินไหล่เนียนจนขึ้นจ้ำสีกุหลาบ
“อ่าส์ อ๊ะ! ดีมากแบมแบม”
ร่างเล็กขยับตัวตามจังหวะเหมือนให้ความร่วมมือเป็นอย่างดีจนเสียงร้องครางด้วยความสุขสมจะดังจนลั่นห้อง เหงื่อกาฬของทั้งสองไหลร่วมปนกันไปหมดจนไม่สามารถแยกออกได้ว่าของใครเป็นของใคร เสียงหอบหายใจของแบมแบมดังขึ้นเรื่อยๆจนมาร์ครู้สึกได้ถึงแก่นกายเล็กที่ดุนหน้าท้องตัวเองอยู่ ใบหน้านวลซบลงกับไหล่หนาพร้อมกับโอบแขนไว้แน่น ร่างเล็กเกร็งแน่นเมื่อความรู้สึกที่เพิ่งสัมผัสไปเมื่อครู่กำลังกลับมาอีกครั้ง
“อื้อ”เสียงหวานครางอย่างขัดใจเมื่อจู่ๆคนใต้ร่างกลับหยุดขยับเสียดื้อๆหากแต่คำพูดที่พ่นกลับมาทำเอาแบมแบมน้ำตาคลอ
“จัดการเองสิ เกลียดพี่ไม่ใช่เหรอ”มาร์คพูดเสียงเย็นจนจับขั้วหัวใจอีกทั้งแววตาที่เคยอ่อนโยนอยู่เสมอแปรเปลี่ยนเป็นราบเรียบเสียจนแบมแบมใจหาย..เป็นแววตาที่เหมือนกำลังบอกว่ามาร์คหมดรักเขาแล้ว นัยน์ตาใสเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำตากับความเฉยชาที่มาร์คมอบให้..นี่สินะสิ่งมาร์ครู้สึก
“ฮึก คนเลว”คนเบื้องล่างกระตุกยิ้มเย้ยยันตัวเองเมื่อได้รับถ้อยคำบาดใจเข้าอีกครั้ง
“ชักช้าเดี๋ยวทำให้เองก็ได้”
แบมแบมหวีดร้องเสียงหลงเมื่อสัมผัสที่ได้รับมันรุนแรงกว่าครั้งที่ผ่านมา มาร์คจับสะโพกเล็กไว้แน่นก่อนจะสวนกายเข้าหาอย่างแรง
----------------------------------------------------
อย่าลืมกลับไปคอมเม้นท์กันนะจ๊ะ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น